Πότε και γιατί κάποιος αποφασίζει να δουλέψει?
Τι είναι αυτό που μπορείς να κάνεις για να κάνεις με τη σειρά του, κάποιον να δουλέψει ανάλογα με το στάδιο της εργασιακής ωριμότητας που βρίσκεται? Τελικά μετά από κάποια χρόνια κατάλαβα ότι όλα αυτά που μας μαθαίνανε ήταν ..τρίχες. Η αλήθεια είναι μία.
Είμαστε σε ένα ποτάμι, από τη μια μεριά είναι εκείνος που περιμένει κάτι από εμάς και από την άλλη εμείς που πρέπει να του το δώσουμε. Όπως και να το κάνουμε στην τελική ο καθένας θα κοιτάξει τι τον συμφέρει. Άσχετο αν εκείνος που μας βάζει να κάνουμε κάτι είναι επινοητικός παίζει καλά το παιχνίδι ή τέλος πάντων ξέρει τη δουλειά του και δεν το παίζει χωροφύλακας αλλά κοουτς , στην τελική η πλευρά του ποταμιού μετράει …
Οπότε το θέμα είναι πολύ απλό , είσαι με τους άρχοντες ? φέρεσαι σωστά αλλά σπάνιο είναι να περιμένεις από τον άλλο να κάνει τα πάνδεινα. Είσαι με τον υπάλληλο? Λούφα μεγάλε όσο σε παίρνει μια ζωή την έχουμε και άμα είναι να δουλεύουμε γι άλλους χέσε μέσα…απλά μην το παρατραβάς το σχοινί και πηδάς τους γύρω σου..
Μια ζωή την έχουμε και έχει ημερομηνία λήξεως. Όσο λιγότερο δουλεύεις τόσο περισσότερο ζεις..
μην ανησυχείς για μένα τα γράφω πρώτα απ όλα μπας και τα ακούσω...

Η σχέση Πελάτη Προμηθευτή.
Καθένας μας έχει έναν Πελάτη που πρέπει να εξυπηρετήσει και έναν Προμηθευτή από τον οποίο πρέπει να πάρει κάποια εξυπηρέτηση.
Το θέμα φιλότιμο δεν είναι σωστό σαν κριτήριο για μένα . Καθένας πρέπει να αξιολογήσει το ποσό της προσπάθειας που καταβάλει και το αντίτιμο , τα χρήματα που εισπράττει γι αυτό. Πρέπει δηλ να βρει μια συνολικότερη ισορροπία στη ζωή του που να σταθμίσει προσεκτικά ότι η μέρα έχει 24 ώρες και η ζωή του ανάλογα σε ποια δεκαετία βρίσκεται έχει διαφορετικούς στόχους.
Δεν είναι όλη η ζωή δουλειά ούτε όλη η ζωή καλοπέραση και τάβλι, το να μπλέξεις με το λούκι της δουλειάς και να αφήσεις σημαντικότερα πράγματα όπως οικογένεια π.χ. πίσω είναι το χειρότερο λάθος. Τι να το κάνω αν μου είσαι άνετος οικονομικά αλλά στην τελική μείνεις μόνος σου?
Πρέπει λοιπόν να υπάρχει ισορροπία στη ζωή και αυτό βγαίνει και στον τρόπο που
δουλεύεις καθώς και στις σχέσεις σου με τους συνεργάτες σου. Οι πολυεθνικές και γενικότερα εταιρίες με ισχυρό περιβάλλον ,έχουν το κακό ότι αφομοιώνουν τους ανθρώπους , τους καταπίνουν . Φτάνεις στο σημείο να λες πόσο σπουδαίος είμαι γιατί καταφέρνω να κάνω την δουλειά μου καλά( αυτό-αναγνώριση μέσα από την επίτευξη των στόχων της εργασίας). Ειδικά αν έχει και λίγο από αυτό το φιλότιμο που αναφέρεις την έχει πατήσει για τα καλά.
Σχετικά με την παρακίνηση λοιπόν που είχα γράψει προηγούμενα η θεωρία λέει ότι δεν δουλεύουν για τον ίδιο λόγο όλοι οι εργαζόμενοι. Αφού σταθμιστούν οι ανάγκες που έχουν, σύμφωνα με το στάδιο που βρίσκονται και τη θέση τους στην πυραμίδα αναγκών του μανσλοου καθορίζεται το πεδίο στο οποίο πρέπει να ενισχυθεί ο εργαζόμενος για να ανεβάσει την απόδοση του…. Ε λοιπόν τρίχες είναι όλα αυτά ή μάλλον όταν έχεις ένα κάρο πράγματα στο μυαλό σου σαν προϊστάμενος ,είναι δύσκολο ως ακατόρθωτο να τα κάνεις..
Από πού ξεκινάει το πρόβλημα? Ότι δεν έχουμε δομημένη εργασία λέω εγώ . Ένας άνθρωπος να κάνει μόνο ένα πράγμα σε κάθε στιγμή να του είναι ξεκάθαρο από πού μέχρι που είναι τα όρια της δουλειάς που παράγει.
Μου έχει τύχει να συναντήσω ανθρώπους που απλά δεν ενδιαφέρονται..
Έχουν τόσο δομημένο χαρακτήρα που το μόνο που θέλουν από την δουλειά τους είναι να στρίβουν μια βίδα και αυτό είναι. Άλλοι πάλι αυτό-παρακινούνται , δεν χρειάζεται να πεις κάτι απλά είναι γεννημένοι για να τρέχουν. Δεν μπορείς λοιπόν να περιμένεις την ίδια εργασιακή συμπεριφορά απ όλους σε κάθε στιγμή. Αυτό που κάνεις πρακτικά είναι να "ράψεις το κουστούμι" στον καθένα να δεις τι ανάγκες έχει τι θέλει να κάνει και ανάλογα συμπεριφέρεσαι.
Το καλύτερο λοιπόν είναι όπως αυτή η πρακτική εφαρμόζεται από την μεριά των διευθυντάδων να το κάνει και εκείνος που βρίσκεται από τη μεριά του υπαλλήλου..
Έτσι ο ένας κάθε μέρα αξιολογεί τι σχέση Πελάτη Προμηθευτή έχει, επαναπροσδιορίζει τη θέση του ανάλογα με τις απαιτήσεις.
Απώτερος στόχος μια συνολικά ευτυχισμένη ζωή…